Dinsdag 19 mei vertrokken we om 9u.45 met 18 leden van Neos Mol naar Ecotron in Maasmechelen, in de voormiddag, en naar Maaseik, in de namiddag.
Aangekomen in het Nationaal Park Hoge Kempen genoten we eerst van een kopje koffie, waarna een Ranger, of met andere woorden een gids, ons liet kennismaken met het Ecotron-project van de Universiteit Hasselt.
Voor we de site van het project zelf gingen bezoeken, kregen we eerst uitleg over de geschiedenis van steenkool en de mijnbouw in België. Hiervan onthielden we vooral dat het mijnwerkersleven niet gemakkelijk was. Een zware stiel diep onder de grond, met de
nodige gevaren. We kregen ook informatie over het leven na de sluiting van de mijnen in de jaren tachtig, met de verschillende reconversieprojecten.
Ecotron is één van die projecten en hierover kwamen we in een tweede deel veel te weten.
Het is een project van de Universiteit Hasselt waarbij onderzoeksinstallaties klimaatscenario’s nabootsen. Zo kunnen wetenschappers de impact van klimaatverandering op ecosystemen en biodiversiteit bestuderen. Het gebouw dat hiervoor opgetrokken werd, is best groot. Om de visuele impact op de bosrijke omgeving
ervan te beperken, zijn gepolijste stalen panelen gebruikt voor de buitenkant. Die weerspiegelen de omgeving, zodat je de indruk hebt dat het bos gewoon doorloopt onder de doorschijnende koepels op het dak. In die koepels worden temperatuurstijgingen geënsceneerd, gaande van een stijging van 1,5 tot 4 graden.
Na een wandeling rond het gebouw, kregen we binnen meer uitleg over de werking van de installaties. Hoewel het een hoogtechnologisch project betreft, slaagde onze gids er
wonderwel in ons in eenvoudige taal het project toe te lichten.
Om half 1 was het tijd om voor de lunch naar De Spaenjerd in Kinrooi te vertrekken. Daar genoten we van een heerlijke lunch, met een snelle en vriendelijke bediening.
En snel moest het gaan, want in Maaseik wachtte ons een volgende gids.
Op een vlotte en ludieke manier kwamen we heel wat te weten over de geschiedenis van Limburg en meer specifiek van Maaseik. Een korte stadswandeling tot aan de oevers van de Maas werd een paar keer onderbroken voor een hapje, een lekkere praline en een
knapkoek, en een drankje, twee plaatselijk gebrouwen likeuren. Bij een standbeeldje leerden we ook de (on)deugden van de Maaseikenaar van binnen de wallen kennen : kaal, lui, hovaardig en lekker.
De tijd vloog, maar we hadden toch nog de tijd voor een kopje koffie in De Starre. Een authentiek café op de markt van Maaseik.
Hoewel het weer niet schitterend was, was het een geslaagde dag, met veel informatie, lekker eten en zeker veel gezelligheid.