Welkom bij Neos Peer

Op dinsdag 12 mei bezochten 19 leden van Neos uit Peer het bedrijf PIPO Appelsappen in Sint-Truiden. De naam PIPO staat voor “Piet Porreye”. Eerst maakten de deelnemers met de Pipotrein een rondrit door het 11 hectare grote fruitgebied. “De Pipo-trein is bedacht toen er eens bezoekers waren die wat slechter te been waren. Piet heeft toen wat stoelen op hun groene aanhangwagen gezet. Die mensen vonden dat zo geweldig dat die wagen definitief is uitgebouwd tot het Pipo-treintje. Het is toch mooi dat we de mensen op die manier zo dicht bij ons fruit kunnen brengen. Tijdens deze tocht kregen wij uitleg van de moeder over de boomgaard en de fruitteelt. “Veerle is logopedist van opleiding en werkte als coach voor kinderen met autisme. Maar ze was altijd al bezig met gezonde voeding. Ze perste zelf appelen, maar als je dat gewoon thuis doet, smaakt het een beetje melig en wordt het sap snel bruin. Dat kun je niet verkopen. Daarom zijn we op een bepaald moment begonnen met onze appels naar een loonperser te brengen om er echt appelsap van te maken. Vandaag maakt PIPO verschillende varianten van appelsap, zoals appelsap met gember, appelsap met kers en appelsap met framboos. Daarnaast produceren ze ook diverse soorten gelei, onder meer appelsap met kweepeer, appelsap met rabarber en etc...

Ons gezellige lentefeest werd feestelijk geopend door onze voorzitter Marleen. Dankzij de inzet van enkele bestuursleden verliep ook de receptie in een warme en aangename sfeer. De mooie tafelversiering en het heerlijke gebak werden weer met veel toewijding verzorgd door Hilda, waarvoor onze oprechte dank. Het smaakvolle buffet werd aangeboden door Mussenburghof en viel bij iedereen bijzonder in de smaak. Voor de nodige sfeer en ontspanning zorgde een verrassende goochelaar, die het publiek wist te boeien met zijn leuke en mysterieuze acts. Dank voor jullie aanwezigheid en dank aan iedereen die heeft meegewerkt om van dit lentefeest een fijne en geslaagde namiddag te maken.

Op 21 mei trok Fons opnieuw de kaart van de stevige ritten boven. Geen rustig toerke, maar een pittige tocht van om en bij de 50 kilometer, met hier en daar een helling die de benen liet branden. Toch was de sfeer onderweg uitstekend. Er werd gelachen, gezweet en af en toe gevloekt op de tegenwind die precies altijd van voren leek te komen. Halverwege de rit doemde tussen de bomen een bijzondere plek op: het Duits kerkhof. De stilte daar stond in schril contrast met het geratel van de fietsen en het hijgen van de groep. Rij na rij donkere kruisen herinnerden aan jonge soldaten die ver van huis hun laatste rustplaats vonden. Sommigen waren nauwelijks ouder geweest dan de jongens die vandaag zorgeloos langs de wegen fietsen. Na de rustpauze stapte iedereen weer op de fiets. Met wat zwaardere benen maar een hoofd vol indrukken trok de groep verder huiswaarts. Het was niet zomaar een rit geweest. Het was een tocht vol kameraadschap, inspanning, geschiedenis en momenten die blijven hangen — precies zoals Fons het graag heeft.