Mattheuspassie

Hoe zei die muziekleraar het alweer? Er is klassieke muziek en er is Bach. Om dat kracht bij te zetten vervolgde hij: er is Haydn, Händel, Mozart, Beethoven, en er is Johann Sebastian Bach.

Onder diens honderden cantates en motetten, 10 missen en misonderdelen waarvoor hij muziek schreef, zijn viool- en klavecimbelconcerten, zijn orgelwerken, de oratoria en passies, is er maar één Mattheuspassie.

Waarin het bijbelverhaal verteld wordt van Jezus’ laatste dagen met rollen voor Christus, Petrus, de hogepriester, de leerlingen, soldaten en ‘het volk’, en eindigend op het aangrijpende slotkoor ‘Wir setzen uns mit Tränen nieder’.

Ontroerend en rustgevend tegelijk, en vooral hoopvol, want het is gauw Pasen.

Als muziek – in de woorden van neuroloog Prof. Oliver Sacks – “het unieke vermogen heeft innerlijke toestanden of gevoelens uit te drukken”, dan hoef je niets van het passieverhaal af te weten om ontroerd te worden door de tragiek die Bach in zijn interpretatie van het lijdensverhaal voor ons schildert. En waarin de Mensenzoon – voor en na zijn veroordeling - de lafheid van zijn eigen volgelingen maar ook van Pilatus, de hogepriester, de soldaten, in één woord van ‘het volk’, moet ervaren. Zoals Oliver Sachs het verwoordt: “En tot slot is er een diepe mysterieuze paradox, want terwijl je leed en smart door zulke muziek intenser beleeft, brengt ze tegelijkertijd troost en verlichting”. Dankzij de grote livestream-schermen in de kerk, is een goede beleving verzekerd, waar je ook zit. En, niet te versmaden bij al die treurnis: na de Mattheuspassie krijgen we de kans de solisten te ontmoeten in het Palmarium van het kasteel van Hamme. Die Palmentuin is een tropische serre die uitzonderlijk voor ons wordt opengesteld door de kasteelheer Hugo Van Geet, initiatiefnemer en bezieler van de jaarlijkse uitvoering van de Mattheuspassie in Hamme.