"Ik moet leren oud te worden met een jong hart"

Gedicht van Jolande Bourgois

Mijn benen willen niet meer mee, mijn handen beven,

heb geduld met mij, jullie wereld is zo snel.

Mijn oren zijn verzwakt en doof van het lawaai,

spreek niet te zacht als je met me praat.

Mijn ogen zijn niet meer helder, ik zie niet alles meer.

Wees niet boos als ik mors of ergens iets omvergooi.

Jullie gebruiken zo'n moeilijke woorden, die ik niet altijd begrijp.

In mijn geheugen zit de mot, morgen ben ik vergeten wat ik

vandaag beloofde, en neem het me niet kwalijk dat ik over

vroeger praat...

Het doet me deugd als je vriendelijk bent, even tijd voor me maakt,

daar ben ik erg gevoelig voor.

Sluit me niet uit, laat voelen dat ik je niet tot last ben.

Ik leef nog graag, ik moet leren oud te worden met een jong hart.

(Jolande Bourgois 95 jaar - Poëzie Lauwe 2025)

Bijna heel Lauwe kent de kranige Jolande Bourgois. Vaak vind je haar aan de koffiehoek van de Jumbo-winkel om

een praatje te slaan met de vele mensen die ze bij hun voornaam kan noemen. Tijdens de Poëzieweek in Lauwe

kon je daar je gedicht aan een muur laten ophangen – iets wat de 95-jarige dame dan ook prompt deed. De

lezers en de jury werden stil van haar poëziestukje. Ondanks haar sociale ziel is Jolande af en toe alleen. In haar gedicht ‘Ik ben oud’ schreef ze: “Heb geduld met mij, jullie wereld is zo snel. Sluit me niet uit…”

Vreemd hoe we de leefsituatie van mensen als Jolande, die openstaan voor contact, blijkbaar nog verkeerd

inschatten. Of niet?

“Goh, het is zeker niet allemaal kommer en kwel”, glimlacht ze wanneer we aan haar voordeur verschijnen.

“Maar op bepaalde momenten voelt het leven wel zo aan en daarom distilleerde ik voor de Poëzieweek deze zinnen uit een andere tekst tot een eigen gedichtje. Als ik schrijf dat mijn benen en handen niet meer mee willen, dan is dat niet gelogen. Vandaar: ‘Heb geduld met mij, jullie wereld is zo snel’. Alhoewel ik er absoluut geen klaagzang wil van maken. Het is eerder een vaststelling van hoe hoogbejaarden soms de wereld rond zich aanvoelen.”

Gelukkig is Jolande een gekende figuur in het geboortedorp van Willem Vermandere. Het helpt dat ze hier is geboren en met de jaren op haarteller kent ze natuurlijk veel volk. Ze groeide op in de Wevelgemstraat, waar ook croonerzanger Tony Sandler, die naar Amerika uitweek, zijn jeugd beleefde. En later in de Statiestraat.

“Mijn ouders hadden een handel in textiel en daar leerde ik vankindsbeen af naaien. Schorten, ‘skabben’, gordijnen, … Somszat ik tot ’s nachts boven aan de machine. Er passeerde zoveel door mijn handen, maar ik deed het erg graag.” Nu schuifelt ze ‘op haar gemakske’ met haar rollator door het leven. Ze doet haar boodschappen in de buurt en zo loopt ze meestal bekenden tegen het lijf. “Maar ook al doe ik mijn best om dagelijks enkele keren mijn woonplaats te verlaten, toch zitten bejaarde mensen als ik een flink stuk van de dag alleen. Ik ben gelukkig graag thuis. De radio en tv zijn dan mijn gezellen en geregeld springt mijn dochter Iris, schoonzoon Patrick of de kleinkinderen binnen. Ook de telefoon in huis heeft niet te klagen.”

Jolande vindt het wel jammer dat de leeftijd een stevig stuk van haar

mobiliteit heeft weggenomen. “Meteen ben je een deel van je onafhankelijkheid kwijt. Ik mis de uitstapjes die ik met de wagen ondernam – zelfs toen ik al weduwe was - naar Brugge, naar de kust.

Pas op, ik kan nog veel, maar tegen een laag tempo. Vaak pruts ik nogvoorzichtig wat in mijn tuin, want ik heb groene vingers. Dan zet ik me met mijn maaltijd op het terras van waar ik geniet van al het groen dat mij omringt.” Daarnaast is Jolande ook erg begaan met het welzijnvan dieren en zo schenkt ze een vereniging als GAIA af en toe wat steun.

In haar gedicht voor de Poëzieweek schreef Jolande in schoonschrift nog dit:

”Jullie gebruiken zo’n moeilijke woorden, ik begrijp ze niet altijd…”Met een hoofdknik bevestigt ze dat. “De media, de boekjes, … op mijn 95ste kan ik niet alles meer vatten. Ook mijn kleinkinderen gebruiken soms termen waar ik grote ogen van trek. Zoals ‘chillen’ of ‘brainstormen’. En met hun stroeve taal maken administratieve diensten het ook niet makkelijk. 'We kunnen niet meer goed mee', denk ik dan, maar dat blijft nooit lang hangen.”

Jolande Bourgois is een knappe dame die zich minutieus verzorgt. Altijd lijkt het alsof ze uit een doosje komt. Maar het leven heeft haar niet gespaard en sommige tegenslagen blijven moeilijk te verwerken. “Ik ben al meer dan twintig jaar geleden mijn man verloren. En ook één van mijn beide dochters is al een tijd overleden.” Haar ogen worden vochtig. “Je kind verliezen… De tranen overvallen me soms, wanneer ik rustig in de zetel zit.”

Begrijp haar niet verkeerd. Ondanks de toon van het gedichtje dat ze voor de Poëzieweek in de Jumbo-winkel achterliet, laat Jolande de moed niet zakken. “Toen mijn man was overleden, vroeg Neos Lauwe mij om lid te worden. Dat heeft me enorm geholpen. Ik kan oudere mensen alleen maar aanraden om in een vereniging te stappen. Ik heb er zelfs in het bestuur gezeten.”

Voordrachten, muzieknamiddagen, de kaart- en spelletjesmomenten,… Altijd goed voor een babbel en ze schenkt er graag nog eens de koffiekopjes vol. En als het eens wat minder gaat, zegt ze tegen zichzelf: “Allez Jolande, hef je achterwerk op en doe voort.” Kan je een betere levenswijsheid vinden?

Artikel geschreven door: Bo Decramer

(Poëzieweek Lauwe en Reveil Menen)